Думкі аднаго чалавека

http://news.tut.by/society/288585.html

У Мінску плануюць адчыніць дадатковую касу на вуліцы Кірава, 2. Вельмі радуе гэта навіна, значыць мой зварот быў недарэмным)

Раю паглядзець даволі якасны аматарскі фільм пра жыццё Расіі ў пачатку 21-га стагоддзя.

Усё ж такі прыйшоў адказ. Раю ўсім азнаёміцца, можа каму-небудзь будзе карысным.

Вырашыў напісаць электронны зварот да кіраўніка Беларускай чыгункі. Пасля закрыцця чыгунчаных касаў насупраць ГУМа стала вельмі праблематычна набываць квіткі. На цэнтральным вакзале заўжды існуюць чэргі+туды ехаць не заўжды зручна. Таму я вырашыў напісаць зварот і спадзяюся што іншыя, каго хвалюе дадзеная праблема, зробяць тое самае. Прыводжу тэкст зварота:
Начальніку Беларускай чыгункі Сіваку Анатолію Аляксандравічу
Суліменка Дзмітрый Сяргеевіч, г. Мінск, вул. Схххххххххх, ххххххххх факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, 3 курс

Зварот

Шаноўны Анатолій Аляксандравіч! Звяртаюся да вас па пытанню праблемы набыцця білетаў на ўнутрырэспубліканскія маршруты Беларускай чыгункі. У канцы мінулага года была зачынена чыгуначная каса па адрасу пр. Незалежнасці, 18. Яна знаходзілася ў вельмі зручным месцы, да якога заўжды можна было лёгка трапіць гасцям і жыхарам нашай сталіцы. Мне было непрыемна даведацца аб закрыцці дадзенай чыгуначнай касы, якая знаходзілася ў гэтым будынку на працягу шмат год. Пасля яе закрыцця, мне стала праблематычна набываць білеты на ўнутрырэспубліканскія маршруты. Кожны раз, калі я заходжу на цэнтральны чыгуначны вакзал - я сустракаю вялікія чэргі. Каб набыць білеты, трэба выстаяць у чарзе мінімум 20 хвілін. Такая сітуацыя назіраецца не толькі пад час вялікіх святаў, але і ў звычайныя дні. Таму я звяртаюся да вас з просьбай - адчыніць дадатковую чыгуначную касу ў цэнтры горада Мінска (паблізу ад месца знаходжання былой касы). Гэта было б вельмі зручна для тысячаў мінчан і гасцей сталіцы, якія маглі б пасля працы або вучобы без праблем набыць білеты, як гэта было раней, калі існавала чыгуначная каса па адрасу пр. Незалежнасці, 18. Спадзяюся, што мой зварот не будзе пакінуты без увагі.

З павагай, Дзмітрый Суліменка.

Адрас электроннай пошты: dzmitry91@gmail.com

Сёння паўдзельнічаў у шэсці ад Акадэміі да Бангалора. Усё прайшло даволі добра. І нават нягледзячы на кепскае надвор'е - удзельнікі не шкадавалі, што апынуліся ў гэты час на вуліцы. Таксама парадавалі пазітыўныя амапаўцы (часам я бачыў як яны ўсміхаліся), пазітыўныя ўдзельнікі. Нават выступоўцы на мітынгу былі нешматслоўнымі і казалі толькі пра актуальныя рэчы. Увогуле ўсё гэта мне вельмі нагадала апошнія мітынгі ў Расіі. Пэўна, карысныя ўрокі зрабілі для сябе як апазіцыйныя структуры, так і ўлада. Гэта цудоўна, калі ў нас будуць праходзіць нармальныя шэсці і мітынгі без ўсялякіх траблаў - яшчэ адзін маленькі крок у бок цывілізацыі.

Дзякуй усім фрэндам хто там быў! Жыве!

Як жа ж мне надакучала вечнае піканне пры пачатку размовы, глытанне словаў субяседніка і эха якія даносяцца з дынаміка майго тэлефона. Не думаю што ў мяне паранойя ў гэтым плане, бо калі размаўляю з бацькамі - сувязь чыстая без усялякіх памех.

Цікава, а ці шмат сярод маіх фрэндаў людзей з падобнай праблемай?)

http://ampby.org/2012/03/19/15720/

Сітуацыя выглядае наступным чынам. На гістарычным факультэце ёсць малатыражная (да 299 экз) газета "Ніка". Папярэднія выпускі можна запампаваць тут. Апошні год газета пераўтварылася з больш-менш цікавай у сухую. Чытаць яе вельмі цяжка, бо большасць матэрыялаў перапоўненыя фармалізмам. Ад студэнтаў гістфака я даўно ўжо ня чуў добрых водгукаў пра газету.
З першага курса я друкуюся ў Ніке. Але, апошнім часам, жадання друкавацца ў такім "выданні" ў мяне ўжо амаль няма. Перад выхадам газеты, яна праходзіць праз дэканат, які апошнім часам дыктуе ўсё больш і больш умоваў. У выніку яна стала цалкам падуладнай. У прынцыпу, калі паглядзець на малатыражныя выданні іншых факультэтаў і ўніверсітэтаў Беларусі - сітуацыя будзе падобнай. Але, я ніколі не буду згодны з тым, каб такая газета была на гістарычным факультэце - самым вольным і непадкатрольным з усіх.
Апошнім часам у мяне ўзнікла ідэя стварыць блог у ЖЧ. Праз гэты блог публікаваць навіны з жыцця факультэта, розныя інтэрв'ю з студэнтамі ды выкладчыкамі, рэпартажы, дыскусійныя пытанні і г.д. Не трэба будзе хадзіць да дэканата і прасіцца пусціць у друк новы нумар - студэнты самі будуць вызначаць што пісаць, а што не. І ўсё было б вельмі добра, бо я гатовы заняцца стварэннем такога выдання, але няма ахвотных. Людзі баяцца рабіць нешта новае ды невядомае. І гэта ўсё адбываецца на гістфаку БДУ...

Паглядзеў сёння НТВшны фільм пра расійскую апазіцыю. Адразу бачна, што фільм зроблены ў лепшых традыцыях БТшных фільмаў пра "вшивых блох". Адзіным цікавы момантам было тое, што паказалі ахову Навальнага (я шчыра кажучы і ня думаў што ў яго ёсць целаахоўнікі). А так у фільме можна пабачыць: расповед пра падстаўных чурак ад апазіцыі на прапуцінскіх мітынгах (!), каменты падстаўных палітолягаў, выступленні людзей на апазіцыйных мітынгаў і паказаў асобных фразаў (якія вырваны з кантэксту) і г.д. 

Расія імкліва набліжаецца да Беларусі...

Апошнім часам назіраю тэндэнцыю знікнення актыўнай беларускай моладзі. Гэта больш назіраецца судзячы па гістфаку. Памятаю, як яшчэ гады два таму ў нас было шмат актыўных і ініцыятыўных студэнтаў. Існавала цікавая факультэцкая газета, ладзіліся цікавыя сустрэчы і мерапрыемствы і г.д. А зараз нічога гэтага няма, бо большасць ужо скончыла наш факультэт, а рэшта вось-вось яго пакіне. Тое ж самае можна сказаць і пра моледзевы сектар беларускіх НДА. Я не магу зразумець, у чым жа справа? Хіба праблемы ў тым, што ў жыццё прыходзіць пакаленне якое вырасла пад Лу? Або такая тэндэнцыя назіраецца па ўсім свеце (тут я нічога сказаць не магу)?
Самотна і балюча назіраць як знікае актыўная беларуская моладзь...